دیروز نزدیک ٢ساعت مهمان خانه سالمندان بودیم کسانی که به هر نحوی درد داشتن یکی درد سرطان،یکی درد بی سرپناهی ویکی هم دردی که بر قلب ادم سنگینی می کند دردی که میتوانست نباشد درد بی وفایی درد بی مهری فرزندان. که می توانست نباشد و .....

وقتی وارد سالن شدیم یک مادری جلو امد و به من گفت توروخدا برو به حسین بگو بیاد و منو ببره ا خودش. گفتم مادرجون حسین شما سرش شلوغه کار داره نتونست بیاد و به من گفت از شما واسش خبر ببرم بعد باخودم گفتم چقدر مسخره چه کاری واجب تر از مادر چه مشغله ای مهم تر از مادر. گفت برو بهش بگو این جا از جهنم هم برام سخت تره.گفتم چرا مگه پرستارا به شما نمیرسند یا باشما بداخلاقی میکنن.گفت نیستی و ببینی. وقتی این حرف رو زد دنیا روی سرم خراب شد با خودم گفتم خدایا این ها به درگاه تو چه کردند که مستحق این سرنوشت اند.چه کردند که نه توی خونه ی خودشون سرپناهی دارند ونه در اینجا اسوده اند. به خدا خیلی سخت بود زندگی همچین افرادی رو به وضوح دیدن خیلی سخت بود کنار غم و شادی این افراد ننشستن تمام این دو ساعت برایم مثل یه عمر گذشت انگارثانیه های ساعت این اسایشگاه کندتر از ساعت خونه ما می گذشت انگار از درو دیوار این اسایشگاه نکبت میریخت و فقط با وجود گلهایی مثل این مادران برایمان گلستان بود وقتی وارد درب ورودی اسایشگاه شدیم روی تابلو زده بودند به طرف خوابگاه گلهای ٢ . اسم خوابگاه برایم تعجب اور بود اما وقتی وارد سالن و خوابگاهشان شدم دیدم نه انقدر ها هم جای تعجب ندارد واقعا گلهایی بودند انها. دوست داشتم گلهای شماره ١ را هم میدیدم اما نشد چون وقت حمام داشتن.

١)دیروز بهترین روز عمرم بود درسی از سرنوشت انها گرفتم که تا عمردارم به دست های مادرم بوسه می زنم.

٢)جدا این مقوله سربازی چیز مسخره ایست. که چی؟ مثلا باخودشون چی فکر کردن که سرباز تربیت می کنن؟ که از چی دفاع کنن؟ مثلا اگر جنگی در کشور اتفاق بیافتد بازم جنگ تن به تنه؟ بابا خودمون رو مسخره کردیم. انقدر علم و ابزار های جنگی پیشرفت کرده وباز ما در همان دوره چپقیانوس به سر میبریم. این رو اینجا نوشتم چون خیلی عصبی می شم وقتی میبینم یکی برای مدت ها از خانواده اش دور میشه اونم برای خدمت به قول خودشون مقدس سربازی.الانم که سعید بازم داره میره اونم چه شهری.خدا واقعا بهش صبر بده